നേര്ച്ച .....
മാതാപിതാക്കള് നമ്മെ ആരാക്കണമെന്ന് നേരുന്നു ...ഡോക്ടര് ...എന്ജിനീര് ...വക്കീല് ....എന്നിങ്ങനെ പോകും നേര്ച്ചയുടെ നിര ....എന്റെ മാതാപിതാക്കളും എന്നെ നേര്ന്നിട്ടുണ്ടാകും .....
ഭഗവാന് ഉടക്കുന്ന എല്ലാ തേങ്ങയും നല്ലതാവനമെന്നില്ലല്ലോ ...ചിലത് പേട്ട തേങ്ങയാവും .....അതുപോലെ ഒന്നില് ഞാനും പെട്ടു എന്ന് പറയുന്നതാകും ശരി ..
ഉടുത്തൊരുങ്ങി സ്കൂളിലേക്ക് യാത്ര ....സമയം നോക്കാന് വാച്ചില്ല ....വീടിന്റെ നിഴല് പടിഞ്ഞാറേ വെളിയില് മുട്ടിയാല് രാവിലെ ഒമ്പത് മണി ...വേലിയിലെ കുന്നിമരത്തില് നിന്നും നിഴല് മറഞ്ഞാല് നേരം വൈകിയതിന്റെ തല്ലു കിട്ടും ...ഒരിക്കല് തല്ലു കൊള്ളാതിരിക്കാന് കുന്നിമരം പറിച്ച് കുറച്ചു ദൂരെ മാറ്റി കുഴിച്ചിട്ടു....ന്തൂട്ട് കാര്യം ഒരു കാര്യം ഇല്ല .....
ഇന്നത്തെ പോലെ ടാറിംഗ് ഒന്നും ഇല്ലാത്ത വഴി ....വീട്ടില് നിന്നും പുറപ്പെട്ടാല് സ്കൂളില് എത്തുമ്പോഴേക്കും നാല്പത്തഞ്ച് മിടിട്ടു എടുക്കും ...അന്ന് നാട്ടില് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രമുഖ വാഹനങ്ങള് സൈക്കിളും പിന്നെ സുബ്രുചെട്ടന്റെ കാളവണ്ടിയും ......
അടുപ്പില് ചിരട്ടയിട്ടു കത്തിച്ച് ആ തീയ്യ് ഉപയോഗിച്ചാണ് അന്നുകാലത്ത് തുണികള് തേച്ചിരുന്നത് ...ഞങ്ങളുടെ ഷര്ട്ടും ട്രൌസറും ഒന്നും തേക്കില്ല വലിയവരുടെ മാത്രം ...ചിരട്ട കത്തിക്കുന്നതും കത്തിയും അടുപ്പില് ഊതുന്ന ഇരുമ്പിന്റെ കുഴലും കൂട്ടിപിടിച്ചു തേപ്പു പെട്ടിയിലേക്ക് ചിരട്ടകനല് എടുതിടുന്നതും ഞങ്ങള് കൌതുകത്തോടെ നോക്കി നില്ക്കും ....തെപ്പുപെട്ടിയിലിട്ട ചിരട്ടക്കനലിനെ അടക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ഒന്നൂടെ ഊതി തീ ആളി കത്തിച്ചിട്ട് അടച്ചു വക്കും ...എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കല് ഞങ്ങളുടെ ഡ്രസ്സുകളും തേച്ചു കിട്ടും എന്ന് കരുതിയെങ്കിലും ആ കാത്തിരിപ്പിന് പത്താം ക്ലാസ് വരെ കാത്തു നില്ക്കേണ്ടി വന്നു....
സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നു വേണം പോകണമെങ്കില് ...ചെരുപ്പ് എന്നൊരു സാധനം ആകെ കണ്ടിരിക്കുന്നത് ബാപ്പിചിയുടെ കാലില് മാത്രം ...
റോഡിലെ കല്ലില് കാലിന്റെ പെരുവിരലും ചെറുവിരലും തള്ളിപ്പോട്ടുന്നത് ഓര്ക്കുമ്പോള് ഇപ്പോഴും വേദനിക്കുന്നു ....അങ്ങനെ മുറിവ് പറ്റുന്ന വിരലുകള് പോരുക്കുന്നതിനു മുമ്പായി വീണ്ടും ഏതെങ്കിലും കല്ലില് തട്ടും ...ചുരുക്കം പറഞ്ഞാല് കാലില് എന്നും ഒരു കേട്ടുണ്ടാകും ...
പിന്നില് "X" ആകൃതിയില് വള്ളിയുള്ള ട്രൌസറും ഇട്ടു ആയിരിക്കും സ്കൂള് യാത്ര ....ആ യാത്രയില് എനിക്കും ചില കൂട്ടുകാര്ക്കും ഒരു വില്ലന് ഉണ്ടായിരുന്നു ......
"വില്ലനും വിശേഷങ്ങളും നാളെ ....
മാതാപിതാക്കള് നമ്മെ ആരാക്കണമെന്ന് നേരുന്നു ...ഡോക്ടര് ...എന്ജിനീര് ...വക്കീല് ....എന്നിങ്ങനെ പോകും നേര്ച്ചയുടെ നിര ....എന്റെ മാതാപിതാക്കളും എന്നെ നേര്ന്നിട്ടുണ്ടാകും .....
ഭഗവാന് ഉടക്കുന്ന എല്ലാ തേങ്ങയും നല്ലതാവനമെന്നില്ലല്ലോ ...ചിലത് പേട്ട തേങ്ങയാവും .....അതുപോലെ ഒന്നില് ഞാനും പെട്ടു എന്ന് പറയുന്നതാകും ശരി ..
ഉടുത്തൊരുങ്ങി സ്കൂളിലേക്ക് യാത്ര ....സമയം നോക്കാന് വാച്ചില്ല ....വീടിന്റെ നിഴല് പടിഞ്ഞാറേ വെളിയില് മുട്ടിയാല് രാവിലെ ഒമ്പത് മണി ...വേലിയിലെ കുന്നിമരത്തില് നിന്നും നിഴല് മറഞ്ഞാല് നേരം വൈകിയതിന്റെ തല്ലു കിട്ടും ...ഒരിക്കല് തല്ലു കൊള്ളാതിരിക്കാന് കുന്നിമരം പറിച്ച് കുറച്ചു ദൂരെ മാറ്റി കുഴിച്ചിട്ടു....ന്തൂട്ട് കാര്യം ഒരു കാര്യം ഇല്ല .....
ഇന്നത്തെ പോലെ ടാറിംഗ് ഒന്നും ഇല്ലാത്ത വഴി ....വീട്ടില് നിന്നും പുറപ്പെട്ടാല് സ്കൂളില് എത്തുമ്പോഴേക്കും നാല്പത്തഞ്ച് മിടിട്ടു എടുക്കും ...അന്ന് നാട്ടില് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രമുഖ വാഹനങ്ങള് സൈക്കിളും പിന്നെ സുബ്രുചെട്ടന്റെ കാളവണ്ടിയും ......
അടുപ്പില് ചിരട്ടയിട്ടു കത്തിച്ച് ആ തീയ്യ് ഉപയോഗിച്ചാണ് അന്നുകാലത്ത് തുണികള് തേച്ചിരുന്നത് ...ഞങ്ങളുടെ ഷര്ട്ടും ട്രൌസറും ഒന്നും തേക്കില്ല വലിയവരുടെ മാത്രം ...ചിരട്ട കത്തിക്കുന്നതും കത്തിയും അടുപ്പില് ഊതുന്ന ഇരുമ്പിന്റെ കുഴലും കൂട്ടിപിടിച്ചു തേപ്പു പെട്ടിയിലേക്ക് ചിരട്ടകനല് എടുതിടുന്നതും ഞങ്ങള് കൌതുകത്തോടെ നോക്കി നില്ക്കും ....തെപ്പുപെട്ടിയിലിട്ട ചിരട്ടക്കനലിനെ അടക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ഒന്നൂടെ ഊതി തീ ആളി കത്തിച്ചിട്ട് അടച്ചു വക്കും ...എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കല് ഞങ്ങളുടെ ഡ്രസ്സുകളും തേച്ചു കിട്ടും എന്ന് കരുതിയെങ്കിലും ആ കാത്തിരിപ്പിന് പത്താം ക്ലാസ് വരെ കാത്തു നില്ക്കേണ്ടി വന്നു....
സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നു വേണം പോകണമെങ്കില് ...ചെരുപ്പ് എന്നൊരു സാധനം ആകെ കണ്ടിരിക്കുന്നത് ബാപ്പിചിയുടെ കാലില് മാത്രം ...
റോഡിലെ കല്ലില് കാലിന്റെ പെരുവിരലും ചെറുവിരലും തള്ളിപ്പോട്ടുന്നത് ഓര്ക്കുമ്പോള് ഇപ്പോഴും വേദനിക്കുന്നു ....അങ്ങനെ മുറിവ് പറ്റുന്ന വിരലുകള് പോരുക്കുന്നതിനു മുമ്പായി വീണ്ടും ഏതെങ്കിലും കല്ലില് തട്ടും ...ചുരുക്കം പറഞ്ഞാല് കാലില് എന്നും ഒരു കേട്ടുണ്ടാകും ...
പിന്നില് "X" ആകൃതിയില് വള്ളിയുള്ള ട്രൌസറും ഇട്ടു ആയിരിക്കും സ്കൂള് യാത്ര ....ആ യാത്രയില് എനിക്കും ചില കൂട്ടുകാര്ക്കും ഒരു വില്ലന് ഉണ്ടായിരുന്നു ......
"വില്ലനും വിശേഷങ്ങളും നാളെ ....
No comments:
Post a Comment